Musical Identity Crisis of the Confused Generation in Iran

In the past decades Iran has gone through several social, cultural and ethical changes including constant changes in the policies regarding music production, education and performance. Aida Khorsandi is a musician and music instructor who considers herself as belonging to a confused generation of young Iranians. She tells us about the effects of Iran’s social changes on her generation and the status of popular music in Iran.


Cultural factors are influential in different stages of identity formation. Regarding the advent of technology and ease of access to music and production, music—as an art and a cultural factor—has become highly influential in people’s individual and private life, and their identity-related development and social life. Recently many studies have explained the function of music in everyday life and mood regulation, but the study of music from socio-psychological approach is not very well-developed yet. Based on previous studies, musical taste and identity is dependent on various factors which are most affected during adolescence and youth. As studies suggest individual’s musical preference (taste) forms between the ages of 11 and 22. The family’s musical background, prior musical education, peer-group musical preferences, society’s norms and also personality characteristics influence the formation of musical preferences and identities.

Explanations of the influential factors in the formation of musical identity are numerous and this article is not the place for it. There are detailed accounts out there explaining them. This article aims to propose one of the Iranian society’s issues related to music, which has been criticised by sociologists, musicians, and musicologists: the musical preferences and identity crisis of the younger generation. This generation was born during the mid-70s to mid-90s and I will call it the ‘confused generation’. One would argue that the numerous criticisms of the musical taste, identity and education of Iranian youngsters might be justified, even though the confused generation shouldn’t take all the blame. This crisis can be due to inappropriate policies, problems and barriers in music production, education and performance.

Nowadays popular music plays a crucial role in the construction of a society’s identity. This is because of the development of the media and modern communication methods in 20th Century. Although the impact of popular music might not seem appealing to music educators and professionals, there is no escape from the great influence of the media, commercials and investments. Thus popular music has huge cultural and commercial functionality and benefits and it has a pervasive role in youth cultural identity construction.

Back to the main topic, the mentioned generation in Iran spent their childhood and adolescence in a time that the policies regarding music production, education and performance were changing and uncertain, and were undergoing different social and political streams. If we put musicians and enthusiastic families aside, we see children and adolescents that were confused about their cultural identity. This generation had experienced many changes in society, cultural and ethical uncertainties and paradoxes during their adolescence and youth. They had little access to cultural and, especially, musical products and this limited access was not only because of a lack of resources but also the restrictive policies. In the absence of popular music production, no proper musical material existed that played an iconic role in the formation of young generation’s taste.

The alternative resource for this generation was older popular music that belonged to their parents’ generation. This music consisted of concepts, concerns, stories and nostalgia of an older generation, who had lived their youth in a different time with a different political and social system. Some of those concepts were different and dissimilar to the present day’s concerns and issues. As a consequence this retro identity construction resulted in the emergence of a retrograde musical and emotional identity. The confused generation took refuge in their parents’ fears and ideas. The lyrics and literature in the older popular music was also retrograde. The confused generation yearned for anything musical; any type of unknown music became attractive, even if it didn’t fit the present day realities. In addition to that and because of the same restrictions, music education was also being ignored and neglected. Even though music education was accessible privately, it was not accessible and pervasive enough for most people. Thus it could not fulfil the needs of the confused generation. When music became more accessible (because of the access to the Internet), the confused generation desperately approached the resource, yearning for something new, regardless of its quality and neglecting its consistency.

A ‘Musicless’ generation immerses itself into any type of music and hangs onto an insufficient out-of-tune popular music. Confused and needy for a collective identity, forming its identity with retrograde popular music, this generation doesn’t know music. High quality preferences cannot be expected from an uneducated and confused generation. The Musicless generation is not capable of evaluating the badly produced music. It has been poorly nurtured, and it has immersed itself in anything called ‘music’, regardless of its generation’s concerns and needs.

Originally published on Underline Magazine 

What do we think of music education?

To this day, music education is not a mandatory part of the educational curricula in schools around the world. However, it differs from one country to another; it has a more active role in the European education system where children can ‘choose’ to learn and play music if they wish to. Music professionals and teachers around the world are trying to justify the necessity of including music lessons in school programs, like other mandatory fields such as geography, mathematics, literature and history. This might seem merely in favour of musicians. But even if it is, it is based on scientific studies and educational demands. Considering the advent of technology in recent years, there has been a massive breakthrough in studying and analysing human’s brain and the mechanisms of limbic and cognitive systems. Psychological studies with the help of recent discoveries have investigated and demonstrated the importance and benefits of music and music learning in cognitive and emotional development.

Learning and playing music is not a one-dimensional activity for the body and mind and it does not solely happen in auditory organs and brain parts. Music is a multi-dimensional process for body and mind in all the aspects of listening, learning and playing. During musical processes different parts of the brain and body are involved,  such as limbic, sensory and emotional parts and organs. Engaged in learning and playing music, the visual and limbic organs and different brain parts work alongside the auditory organs.


The subject of music-related processes of body and mind goes further from the present discussion. This article explores people’s and parents’ expectations and views on their children’s music education. What happens if music is included as a mandatory lesson in schools, what should parents expect as the result of this type of education?

In recent years in Iran, extra-curricular music lessons have been greeted and welcomed by upper and middle class parents. Parents consider music learning as a valued activity, they seek teachers and music institutes and spend on musical instruments and consequently expect to ‘see’ results and achievements. Indeed, there is nothing wrong with parents expecting results from their investment on their children. The unrealistic view is to expect all children to become ‘professional musicians’ after attending music lessons: to be able to perform and play popular and well-known songs. This expectation often is far from reality.

To clarify the problem here, I have to bring some examples: children learn mathematics at school for years, is it the case that all parents expect their children to become mathematicians? Or a historian as a result of studying history, or an author as a result of studying literature? The answer is probably no. Learning mathematics, history, literature, arts and other fields has a very different objective: to achieve the necessary abilities and knowledge (or at least the important ones) to survive and communicate and live in the world. And to be informed about one’s own and others’ culture. Even in the long run, children will choose different jobs and professions, sometimes irrelevant to their childhood talents and education. It is definitely not the case that every talented child in mathematics ‘will’ become a mathematician!

It is the case about music as well; the goal of music lessons (once a week for an hour!) is ‘not’ to become a professional musician. Music education in the first place should be considered as an educational tool for improving motor and mental skills and nurturing children with culture and arts. To perform music cannot be the ultimate goal for learning music, and children with different backgrounds, abilities and potentials should not be expected to fulfil the unrealistic goal of becoming a perfect performer. Finally music as an ancient and evolutionary phenomenon cannot be reduced to just another form of performing art.

Nowadays in Iran parents evaluate the quality of their children’s music lessons and learning based on their musical performances. This is when this quality can be evaluated with ways other than mere performance abilities. The improvement of children’s mental and motor skills, their ability to sync their movements in playing, being focused, attentive and accurate, as well as memory improvement could be some of the results which parents can look for. These musical skills are somehow similar to the skills one can obtain from sports—synced mental and physical actions and reactions. In music learning and playing children learn to sync their visual and auditory processes consciously and attentively. They learn harmony and synchronisation and anticipation of the resulted sound. Last but not least, music is a human and cultural phenomenon, which transcends culture and promotes cooperation. During the process of learning and playing music, children learn to cooperate, empathise and synchronise themselves with others. They learn to express their feelings through a non-verbal medium and to understand other feelings in the same way. Music can be effective in children’s creativity as well as narrative abilities. It might be better if we—especially parents—reconsider the music learning’s ‘how’ and ‘why’. We should realise that music is far more than playing an instrument, it is about evolution and survival, and it is an effective tool to improve and develop our children’s perception and cognition, and to teach them tolerance and empathy.

Originally published on Underline Magazine:
Underline Magazine, British Council


تاریخچه روانشناسی موسیقی (۱): فلسفه تجربی و روانشناسی آکوستیک

      نوشتن از تاریخچه ی روانشناسی موسیقی فراتر از انتظار من رفت. باتوجه به پیشینه ی مطالعاتی که داشتم به جستجو برای مطالب مرتبط و دانشمندان مختلف پرداختم و در نهایت به این نتیجه رسیدم که بحث “تاریخچه” در مبحثی بین رشته ای چون روانشناسی موسیقی بسیار گسترده و از هر سو به علم و دانشی متفاوت متصل می شود؛ از سویی به فلسفه، از سوی دیگر به فیزیک. از سویی به مردم شناسی و جامعه شناسی و این تنها در صورتی ست که بحث علوم اعصاب (نوروساینس) و پزشکی و درمانی مرتبط امروز را وارد آن نکنیم. در نتیجه تصمیم گرفتم برای نوشتن تاریخچه به زمان گذشته وفادار بمانم. مهم ترین مباحث مطرح شده در باب موسیقی در گذشته های دور به فیلسوفان تجربی در یونان باستان می رسد: پس باید وارد بحث فیزیک و فلسفی شویم، مباحثی که در ابتدا از یک خاستگاه برآمدند. فیلسوفان تجربی به مطالعه ی جهان پرداختند و دیدگاه فلسفی شان برمبنای وضع قواعدی برای بهتر فهمیدن دنیای اطرافشان بود. از مهم ترین و شناخته شده ترین آنها فیثاغورس و در حقیقت فیثاغورسیان بودند. علم ریاضی، ابعاد هندسی و همچنین تعریف و تکوین فواصل صوتی از نخستین دستاوردهای ثبت شده توسط فیثاغورسیان است. فیثاغورس (۴۹۷-۵۷۰ -پیش از میلاد) به بحث درباره ی موسیقی پرداخت:  دغدغه ی فیثاغورس بیشتر مطالعه ی فواصل صداتی و نسبت آن ها به هم بود. کشف صداها و فواصل مطبوع در موسیقی (فواصل چهارم، پنجم و اکتاو) به او نسبت داده می شود. علاوه براین آزمایش ارتعاشات سیم ها و نسبت وارونه ی اندازه ی سیم و زیری آوا نیز. 

قبل از آنکه پیشتر بروم به نکته ای اشاره می کنم (برای افراد غیرموسیقیدان):

وقتی دو صدای متفاوت با دو زیر و بمی متفاوت به صورت پیاپی و یا همزمان به صدا در می آیند به این فاصله ی صوتی (در حقیقت فیزیکی) فاصله ی موسیقایی دو آوا گفته می شود. اگر به صورت پیاپی به صدا در بیایند فاصله ی بین آن ها فاصله ی ملودیک و اگر همزمان به آن ها فاصله ی هارمونیک گفته می شود. در هر دوصورت این فواصل ثابت هستند. برای مثال در الفبای موسیقی نت دو با نت می فاصله ی سوم دارد، همین نت دو با نت سل فاصله ی پنجم.

 نواهای تولید شده از طریق یک سیم مرتعش (در هرسازی گیتار، تار، ویلن،…) با اندازه ی سیم نسبت وارونه دارند. یعنی اگر سیم آزاد گیتار نت لا را تولید می کند، اگربا انگشتمان  وسط سیم را نگه داریم و سیم را به صدا دربیاوریم، نوای تولید شده یک فاصله ی هشتم (یا اکتاو) زیرتر خواهد بود.


فیثاغورسیان برای توجیه کاستی تئوری ریاضیاتی موسیقی به فرضیه های دیگری رو آوردند. آنان معتقد بودند که فواصل موسیقی براساس فواصل سیاره ها نسبت بهم تعریف می شود وحقیقتی ماورایی دارد. برای مثال فاصله ماه تا مشتری یک نیم پرده، از مشتری تا ونوس یک نیم پرده و الی آخر.

رویکرد عددی و ریاضیاتی (و چه بسا ماورایی) در قرون وسطی و رنسانس نیز در بین نظریه پردازان موسیقی وجود داشته است. منع استفاده از فواصل موسیقایی ناهمخوان (مانند فاصله پنجم کاسته) یکی از نشانه های حضور چنین رویکردی بوده است. اما پیشرفتهای علمی قرن شانزدهم و هفدهم باعث .کمرنگ .شدن دیدگاه های ماورایی فلاسفه ی یونان باستان و نظریه پردازان موسیقی گردید. کشف هارمونیک های صدایی نیز یکی از عناصر تاثیرگذار بود. از جمله افراد تاثیرگذار این دوره می توان به باتیستا بندتی (۱۵۳۰-۱۵۹۰) و گالیله ئی (۱۵۲۰-۱۵۹۱) اشاره کرد. اما جان فیلیپ رامئو (۱۶۸۳-۱۷۶۴) تاثیر مهم تری داشت. او به تعریف دوباره ی اصول و مفاهیم هارمونی، آکوردها و شکل های مختلفشان پرداخت.

اما بعدتر مهم ترین تاثیر به وجود آمدن علم روانشناسی و مطالعه ی دریافت و ادراک انسان به صورت علمی بود. شاید یکی از مهم ترین روانشناسان هرمان هلمهولتز (۱۸۳۱-۱۸۹۴) باشد. هلمهولتز کتابی با نام ‘درک صوت’ نوشت و دستگاهی  برای بازتولدی بسامد ها و طنین ها ساخت، به توضیح فرآیندها و مکانیسم های پردازش موسیقی و صوت در شنونده و همچنین مکانیسم های شناختی در سطوح بالاتر (پردازش صدا در مغز) پرداخت. دانشمندان دیگری از جمله گوستاو فخنر (۱۸۰۱-۱۸۸۷)  نیز در گسترش روانشناسی ادراک و زیبایی شناسی تجربی نقش داشتند. کوشش دانشمندان ، فیزیکدانان و روانشناسان مختلف به ایجاد علم روانشناسی موسیقی (سایکوآکوستیک) منجر شد. 

با ظهور سبکهای جدید در آهنگسازی قرن بیستم از جمله کروماتیسم و موسیقی دوازده صدایی نظریه های پیشین درباره ی ادراک صوت، اصوات مطبوع و نامطبوع تا حدود زیادی رنگ باختند. این میان پیشرفت فناوری یکی از موثرترین عوامل در نزدیک کردن موسیقیدانان و نظریه پردازان و دانشمندان بود. روانشناسان، پژوهشگران و دانشمندان با استفاده از فناوری های روز به مطالعه  ی دستگاه های شنوایی و پردازش شنوایی و به طور کلی درک و دریافت صوت می پردازند. در همین حال آهنگسازان و موسیقی دانان نیز از پیشرفت علم و فناوری بهره می گیرند و به تجربه های نو و خلاقانه و ایجاد آثار جدید بر اساس سیستم ادراک انسان می پردازند. 




موسیقی چیست؟

موسیقی چیست؟ چه نقشی در زندگی ما دارد؟ انسان چگونه موسیقی را به اصطلاح اختراع و ابداع کرده ست و چرا؟ چرا موسیقی به عنوان پدیده ای انسانی، فریبنده، جاذب و گریزناپذیر می نماید؟ آیا وجود موسیقی در زندگی و تکامل انسان “ضروری” بوده و هست یا انسان اولیه صرفن به عنوان سرگرمی و خالی نبودن عریضه و فرار از بی حوصلگی به ساخت و پرداخت موسیقی پرداخته؟ این وضعیت امروز چگونه است: آیا ما به موسیقی “نیاز”مندیم؟ آیا خلاقیت موسیقی تاثیری در روند فهم و درک و کنشهای ما در زندگی دارد یا صرفن برای سرگرمی با آن سر می کنیم؟
موسیقی در کجای تمدن انسانی قرار دارد؟ اهمیت آن چقدر است، نقشش چیست؟ چرا تکامل یافته و در این وادی چه توانایی هایی را در انسان ایجاد کرده و تکامل داده است. آیا تمدنی یافت می شود که “موسیقی” در آن شکل نگرفته باشد؟

نزدیک تر بیاییم:
چقدر در هنگام دیدن یک فیلم به موسیقی آن دقت می کنیم؟ موسیقی متن چگونه در داستان تاثیر می گذارد؟ حتی پیش تر از آن: “چرا” موسیقی به صنعت سینما وارد شده است. و شاید بسیار مهم تر آنکه چگونه فناوری موسیقی را به همراه همیشگی انسان تبدیل و آن را به صورت یک محصول مصرفی عرضه می کند؟

سوالاتی ازین قبیل، شاید برای هر کدام از ما پیش آمده باشد، شاید هم نه، هرروز هدفون را در گوشمان گذاشته ایم و با زندگی شهری رویارو شده ایم. شاید هم برایمان مهم نبوده است، گوش به رادیوی تاکسی سپرده ایم و در افکارمان غرق. شاید هیچ وقت حتی دقت به تاثیر موسیقی نکرده ایم. اما مگر می شود حضور موسیقی را در جشن هایمان حذف کرد؟ مگر می شود نوزادی را در آغوش گرفت و برای خواباندنش لالایی زمزمه نکرد؟ مگر می شود زندگی روزمره ی ما تنها شامل صداهایی بی معنا و صرفن اخباری باشد؟ آیا آواها و نواها بدون خالی از معنا کارکردی در زندگی ما دارند؟ 

عمیق تر بشویم:
 دراتوموبیلی هستیم، در کنار دوستی راننده، از چراغ سبز عبور می کنیم، راننده ای بی احتیاط از آن طرف چهارراه چراغ قرمز را رد می کند و به سرعت به سمت ما می آید. واکنشمان چیست؟ چگونه به دوستمان “می گوییم” که “مراقب باش”؟ 
نوزادی در حال تجربه ی است، همه چیز را بر می دارد و برای تجربه و شناخت در دهان می گذارد، از روی زمین یک کفش یا جوراب کثیف را بر می دارد و به سمت دهانش می برد. مادر چگونه به نوزاد می گوید” نه! نه! اونو بزار سرجاش”.
دوستی به تازگی یکی از نزدیکانش را از دست داده. به دیدارش می رویم و دلداری اش می دهیم و تسلیت می گوییم: “چگونه” با کلمات تسلی دوستمان را می دهیم.
راننده ای در خیابان فریاد می زند: پیش خود فکر می کنیم حتما عصبانی ست. چگونه می فهمیم که راننده عصبانی ست.

موسیقی حتی در زبان ما نیز حضور دارد. بدون حضور زیروبمی های کلامی، زبان محاوره نامفهوم می شود. 

پژوهشگران و دانشمندان حوزه های مختلف موسیقی را مورد بررسی علمی قرار داده اند. این حوزه ی پژوهشی در مراکزتحقیقاتی انگلیسی زبان اروپا  به ‘روانشناسی موسیقی’، در مراکز آلمانی زبان به ‘موسیقی شناسی سیستماتیک’ و در مراکز امریکایی مشابه به ‘شناخت موسیقی’ شهرت دارد. من در این وبلاگ آن را با نام ‘روانشناسی موسیقی’ یاد می کنم چون از نظر من ‘شناخت موسیقی’ می تواند کمی با ‘موسیقی شناسی’ تداخل موضوعی داشته باشد گرچه از تداخل موضوعی پژوهش موسیقی در حوزه های مختلف به هیچ وجه نمی توان پرهیز کرد. در این پست و پست های آتی خواهیم دید که پژوهش و مطالعه ی موسیقی به چه حوزه های علمی و انسانی وارد شده است و تا چه حد با علوم دیگر گره خورده است.

روانشناسی موسیقی به مطالعه ی موسیقی از دو دیدگاه متفاوت می پردازد: در دیدگاه نخست سوژه خود موسیقی است. اجزای تشکیل دهنده ی نواها از دیدگاه فیزیک صوت و درک و دریافت و فراَند پردازش آن در دستگاه شنوایی و مغز. درین دیدگاه خود موسیقی به عنوان یک پدیده مورد مطالعه است. دیدگاه دوم سوژه ی اصلی مطالعه ی انسان است: این که موسیقی چگونه می تواند به یادگیری و شناخت، عواطف، احساسات، و دردرمان و شناخت بیماری ها (از جمله ی آن اوتیسم یا خوددرماندگی) کمک کند. درین دیدگاه موسیقی به عنوان ابزاری برای شناخت است و در حقیقت نقشی کاربردی دارد. گرچه تفکیک این دو دیدگاه در پژوهش های مختلف چندان آسان به نظر نمی رسد!
در پست بعد به تاریخچه ی پیدایش روانشناسی موسیقی و دانشمندان، فیلسوفان و روانشناسان مهم در این زمینه خواهم پرداخت. با من بمانید‌ 

پانوشت: در این پست و دو یا سه پست بعدی درباره ی مسائل اولیه ی این رشته از جمله تاریخچه، حوزه های اصلی موردمطالعه و افراد مهم در این حوزه خواهم پرداخت، پس از آن پست های این وبلاگ موضوعی خواهند بود.